Vol
walging
is
de
wereld,
de
mensen
kijken
stug
zo ziek en bleek, niemand
hoopt nog op
gelukkig
zijn
en wat ze denken is reeds
rottend brein
Ieder torst zijn doodskist nu
al op
zijn rug |
Ze
dartelen,
maken
grappen
en
merken
het
niet
ze merken niets van het erge,
grote
sterven
Ze haten en minnen, kussen en
verwerven
En zien niets van het grote
waanzinsverdriet
(Uit: Düstre Lieder
1885,
Oskar Panizza) |